Zaczynam w pełni pojmować, dlaczego słyszymy na każdym kroku, że wybraliśmy sobie ciężką drogę. Wybrałam sobie ciężką drogę. Z naciskiem na: wybrałam.
Widzieliśmy już zwłoki, nazywane wdzięcznie preparatami, widzieliśmy już ludzi, którzy giną wśród rurek popodłączani do wszelkiej aparatury, zdrowiejących lub umierających na OIOMie, to wymaga od nas nie tylko niesamowitej sprawności intelektualnej, ale odporności psychicznej, emocjonalnej i fizycznej. A to dopiero początek, pierwszy szok, a dalej nie będzie łatwiej, to my musimy się nauczyć funkcjonować w ten sposób, od nas zależy jak będziemy to wszystko przyjmować, radzić sobie, nikt nas tego nie nauczy.
Więc wszystkim studentom, korzystającym w sobotni wieczór z uroków miasta, przesyłam szeroki uśmiech znad zawałów, wstrząsów, prądu sinusoidalnie zmiennego, diktiosomów i wszelkich możliwych elementów czaszki!
Może kiedyś oprócz zmęczenia odczuję też szaloną satysfakcję.